Elle Bert's Journal

When the Clock Hands Turn into Butterflies - (Part II) လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်နာရီတစ်ခုက ပြတင်းပေါက်မှ လွင့်ပျံသွားတဲ့ နာရီလက်တံ လိပ်ပြာလေးတွေဟာ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ပန်းပွင့်အဖြစ်အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုယ်တို့အခန်းရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ စာလုံးအလှတွေဟာ ကခုန်ရင်း... တစ်စစီ ကြေမွပျက်ဆီးနေတာကို လက်မှိုင်ချရင်း ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရ။ The butterfly clock-hands that drifted through the window an eternity ago have now transfigured into blossoms. I sit here with heavy, helpless hands, watching the elegant calligraphy across our ceiling dance... only to shatter into ruin, piece by piece. တစုံတရာ မရှိတော့တဲ့နောက်... ကိုယ့်ရဲ့ စာရေးခုံပေါ်က မင်အိုးလေးဟာ ကောင်းကင်ပြာရောင် သမုဒ္ဒရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဲဒီထဲမှာ ကိုယ်တို့အတူတူ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းမတွေဟာ ရေမွှန်းလို့ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပေါ့။ In the heavy wake of your absence, the small inkwell upon my desk dissolves into an ocean of sky-blue; within its depths, the very streets we once walked together now drown, suffocating beneath the tides . ကိုယ့်နားထဲက မင်းရဲ့အသံဟာ ည...

                                  Photo - Credit for Someone ကိုယ်တို့ရဲ့ အခန်းထဲကို ညဦးယံရဲ့ အပြာရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး တိုးဝှေ့စီးဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရေလှိုင်းတွေက ကိုယ်တို့ကို ရေမစိုစေဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ့ပါးသွားစေပြီး လေထဲမှာ လွင့်မျောစေခဲ့တယ်။ The vast blue ocean of the dusk surges into our room. Yet, these tides do not drench us; instead, they make us weightless, letting us drift and float into the ether. ​အခန်းထောင့်က နာရီအိုကြီးဟာ သံပတ်တွေ ပွင့်ထွက်သွားပြီး နာရီလက်တံတွေက လိပ်ပြာတောင်ပံတွေလို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ ပျံထွက်သွားကြပြီ။ အချိန်တွေဟာ ပျောက်ဆုံးသွားပေမဲ့ ကိုယ်မင်းကို သတိရမိတဲ့ မနက်ခင်းတွေလို နေ့ရက်တိုင်းဟာ အတောင်တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ လှပနေဆဲပါပဲ အချစ်ရေ...။ In the corner, the ancient clock unravels, its springs snapping as the hands flutter like butterfly wings, escaping through the window. Time is lost, yet every day remains as beautiful and vibrant as the mornings I spe...