Elle Bert's Journal

When the Clock Hands Turn into Butterflies - (Part II) လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်နာရီတစ်ခုက ပြတင်းပေါက်မှ လွင့်ပျံသွားတဲ့ နာရီလက်တံ လိပ်ပြာလေးတွေဟာ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ပန်းပွင့်အဖြစ်အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုယ်တို့အခန်းရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ စာလုံးအလှတွေဟာ ကခုန်ရင်း... တစ်စစီ ကြေမွပျက်ဆီးနေတာကို လက်မှိုင်ချရင်း ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရ။ The butterfly clock-hands that drifted through the window an eternity ago have now transfigured into blossoms. I sit here with heavy, helpless hands, watching the elegant calligraphy across our ceiling dance... only to shatter into ruin, piece by piece. တစုံတရာ မရှိတော့တဲ့နောက်... ကိုယ့်ရဲ့ စာရေးခုံပေါ်က မင်အိုးလေးဟာ ကောင်းကင်ပြာရောင် သမုဒ္ဒရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဲဒီထဲမှာ ကိုယ်တို့အတူတူ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းမတွေဟာ ရေမွှန်းလို့ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပေါ့။ In the heavy wake of your absence, the small inkwell upon my desk dissolves into an ocean of sky-blue; within its depths, the very streets we once walked together now drown, suffocating beneath the tides . ကိုယ့်နားထဲက မင်းရဲ့အသံဟာ ည...

ယနေ့မှာတော့ အခုတလော လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတွေပေါ်မှာ Trend ဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းအရာလေးတစ်ခုနဲ့ ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းက ကိစ္စတွေနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ (Personal) ကိစ္စတွေကို ရောထွေးပြီး ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်နေကြတဲ့ အခြေအနေတွေကို ခဏခဏ မြင်တွေ့နေရလို့ပါ။ Today, I’d like to discuss a topic that has been trending heavily on social media lately. We often see situations where workplace issues and personal matters get blurred, leading to highly sensitive emotional outbursts. အလုပ်ခွင်ကိစ္စမှာ ခံစားချက်ကို ရှေ့တန်းတင်မိတဲ့အခါ ရေရှည်တည်ဆောက်ထားရတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ဆက်ဆံရေးတွေတင်မကဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ Personal Life နဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုပါ ထိခိုက်လာပြီး Work-Life Balance မညီမျှမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ အလုပ်ကအလုပ်၊ Personal က Personal သေသေချာချာ စည်းမခြားတတ်ခြင်းက ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင်မီးရှို့နေသလိုမျိုး၊ အချိန်မရွေး ထပေါက်နိုင်တဲ့ လောင်စာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားရသလိုပဲလို့ အယ်လီကတော့ မြင်မိပါတယ်။ When we let emotions lead the way in professional settings, it doesn’t just ruin long-term w...

ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်မှာ အယ်လီက ချာလီချက်ပလင်ရဲ့ Masterpiece ဖြစ်တဲ့ စာကြောင်းတစ်ခုကို ဘဝရှုထောင့်တစ်ခုအနေနဲ့ ရေးခဲ့တာကို မှတ်မိကြမှာပါ။ ပြီးတော့ တစ်ရက်လောက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်တန့်ကြည့်ဖို့လည်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ ဒီတစ်ပတ်မှာတော့ အဲဒီ အဝေးကြည့်နဲ့ ရပ်တန့်ခဲ့ခြင်းနှစ်ခုက ပေးတဲ့ အမြင်ကို ရေးပြချင်တာမို့ ဖတ်ရှုပေးကြပါဦး ရှင့်။ As you might remember, in the past few weeks, I shared a unique life perspective inspired by Charlie Chaplin's masterpiece quote. Following that, we also talked about the idea of hitting pause and doing absolutely nothing for a day. This week, I’d love to share the deeper insights born from these two practices—looking from a distance and pausing. Please read on to explore it with me. ဘဝကို ရပ်တန့်ပြီးကြည့်ဖို့ ရေးသားခဲ့မှုအပေါ်မှာ ကိုယ့် Blog ကို ဖတ်နေပြီး အပြင်မှာသိနေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က "မင်းရေးတဲ့ထဲက ရပ်တန့်ခြင်း တနင်္ဂနွေကို ဘာလို့ရပ်တန့်ပြီး ကြည့်မြင်နေရမှာလဲ" ဆိုပြီး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒီအပေါ်မှာ အယ်လီပေးချင်တဲ့ အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ အမြဲတမ်း ပ...

                                  Photo - Credit for Someone ကိုယ်တို့ရဲ့ အခန်းထဲကို ညဦးယံရဲ့ အပြာရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး တိုးဝှေ့စီးဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရေလှိုင်းတွေက ကိုယ်တို့ကို ရေမစိုစေဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ့ပါးသွားစေပြီး လေထဲမှာ လွင့်မျောစေခဲ့တယ်။ The vast blue ocean of the dusk surges into our room. Yet, these tides do not drench us; instead, they make us weightless, letting us drift and float into the ether. ​အခန်းထောင့်က နာရီအိုကြီးဟာ သံပတ်တွေ ပွင့်ထွက်သွားပြီး နာရီလက်တံတွေက လိပ်ပြာတောင်ပံတွေလို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ ပျံထွက်သွားကြပြီ။ အချိန်တွေဟာ ပျောက်ဆုံးသွားပေမဲ့ ကိုယ်မင်းကို သတိရမိတဲ့ မနက်ခင်းတွေလို နေ့ရက်တိုင်းဟာ အတောင်တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ လှပနေဆဲပါပဲ အချစ်ရေ...။ In the corner, the ancient clock unravels, its springs snapping as the hands flutter like butterfly wings, escaping through the window. Time is lost, yet every day remains as beautiful and vibrant as the mornings I spe...